یادداشتی بر فیلم “دیوار” به بهانه نمایش آن در بخش بین الملل سی و دومین جشنواره فیلم فجر

دیواار

با شوق به دیدن فیلم “The wall” محصول مشترک کشور آلمان و اتریش رفتم. به امید اینکه فیلم خوب و متفاوتی ست و شانس دیدن فیلمی ساخته اروپا را بر پرده سینما آزادی داریم. اما فیلم با ریتم وحشتناک آرامش و با قصه بی سرو ته اش ما را به مدت ۱۱۰ دقیقه در سالن سینما نگه داشت. ۱۱۰ دقیقه ای که گاهی چرت زدیم وگاهی به پرده فقط خیره شدیم و هر از گاهی ، فقط هر از گاهی با شخصیت فیلم همزاد پنداری کردیم . فیلمی که با این سوژه مورد نظر کارگردان باید حداکثر ۴۵  دقیقه طول می کشید تا تاثیر خود را بر مخاطب بگذارد و مخاطب بهت زده از سالن بیرون بیاید که گویی خودش ، هم اکنون داخل دیواری شیشه ای زندگی می کند ، تنها ست ولی گویی به تنهایی عادت کرده و آن را عادی می داند و از آن لذت می برد.

و مشکل از ماست ، از مسئولین جشنواره است! از ماست چرا که به هر قیمتی می خواهیم بین المللی باشیم و فیلم های درجه چندم دنیا را با تبلیغات آنچنانی ، مثل ” نمایش فیلم با حضور کارگردان” وارد جشنواره کنیم و بعد هم که تماشاچی می آید آقای کارگردان احتمالا در کشور خودشان هستند و حتی در ایران هم نیستند که ما امید داشته باشیم روز دیگری در جشنواره او را می بینیم!!!

و احتمالا آنان که صلاحیت حضور فیلم را در جشنواره بین المللی فیلم فجر می سنجند همین که اثری از کشوری جز ایران باشد بر آن مهر تایید ورود به جشنواره را می زنند و ما را ۱۱۰ دقیقه سرِکار می گذارند و البته جیب مان را خالی می کنند!!! اما مهم این است که جشنواره بین المللی است!

المیرا نداف – سینما فستیوال