خواب زده- جیرانی

“خواب زده ها” به گفته کارگردانش قرار است یک کمدی عاشقانه باشد. که نه عاشقانه می شود و نه کمدی.

فیلم با معرفی کلیشه ای و سردستی آدم های اصلی اش شروع و با یک منطق فانتزی – خواب مشترک همگانی – به جریان می افتد. اما این منطق فانتزی را که هر چیزی در آن می تواند اتفاق بیافتد پی نمیگیرد. حال آنکه این ترفند می توانست به لحن کمیکی که کمیتش در فیلم تا به آخر لنگ می زند کمک کند. اما متاسفانه همان جایی که آغاز شده تمام می شود. و ادامه در فضای رئال می گذرد. رئالی که به خاطر عدم شخصیت پردازی درست همه آدم ها به خصوص نازگل ( ساره بیات ) ضربه می خورد. شخصیتی ( نازگل) که فیلم و مرد اصلی قصه قرار است بر محور آن بچرخد به کل شکل نگرفته. دختری از قشر پایین جامه با نگرشی به اصطلاح مدرن و عقده ها و آرزوهای کوچک در حد لباس و خانه و… است که گیج است و گیج می ماند. انتخاب بازیگر و بازی بدش معضل را دو چندان میکند.

به نظر این اشکال قبل از کارگردانی از فیلمنامه اثر است. فیلمنامه ای که هیچ کدام از شخصیت هایش را قادر به پردازش نیست. و از ایده محوری خواب زدگی هم به جز دقایقی که هدر می شود سودی نمی برد. فیلمنامه هیچ چیز را درست باز گو نمیکند منطق داستان گویی اش متزلزل است. رابطه آدم ها ناروشن و کلیشه ای است ( به سبک سریال های تلویزیونی) و در آخر بی آنکه طرفی از ایده خوبش ببندد آسان و فیلمفارسی وار تمام می شود. باقی می ماند دو بازی خوب فرهاد اصلانی و اکبر عبدی که در فیلم هدر شده اند.

شکیبا سام – سینمافستیوال