سرمقاله3

سال 1393 سال “اقتصاد و فرهنگ، با مدیریت جهادی و عزم ملی” نامگذاری شده است. به تبع آن فرهنگ می تواند، و فی الواقع باید بتواند نقشی مهم و اساسی در جامعه ایفا کند و همگام با مردم جامعه را به پیش ببرد!

یکی از مسایلی که رهبر معظم انقلاب در طی سال گذشته تاکیدی اساسی بر آن داشتند مساله ی رشد جمعیت بود. جمعیت ایران رو به پیری نهاده است و رهبر با رد شعار “فرزند کمتر، زندگی بهتر” جامعه را به فرزند بیشتر تشویق کردند، که ماحصل آن  بیش از دویست هزار نوزاد متولد شده در 2 ماه ابتدایی سال 1393 بوده است که رشد قابل چشمگیری است.

اما بحث این است که فرهنگ و رسانه های فرهنگی در این میان چه نقشی را ایفا می کنند؟! و آیا به راستی رسالت خود را انجام می دهند؟ و در میان رسانه های موجود آنچه ما باید به آن بپردازیم سینما است. بنابراین به بررسی سینمای ایران در چند ماه گذشته می پردازیم.

از ابتدای سال 93، یازده فیلم در سینماهای کشور اکران شده اند با عنوان های “خط ویژه” ، “معراجی ها” ، “چ” ، “طبقه حساس” ، “با دیگران” ، “زندگی جای دیگریست” ، “اشباح” ، “متروپل” ،  “پنج ستاره” ، “زندگی مشترک آقای محمودی و بانو” و “50 قدم آخر”.

اگر فیلم با دیگران را کنار بگذاریم، در این ده فیلم دیگر یک نکته قابل توجه است: در این ده فیلم هیچ فرزندی متولد نمی شود و حتی فراتر از آن اصلا به موضوع فرزند پرداخته نمی شود. و اما “با دیگران” ! این فیلم هرچند که با موضوع رحم اجاره ای است و سوژه ی فیلم بچه دار شدن است، اما نه تنها نوزادی به دنیا نمی آید، بلکه با فرم انتخاب شده، در واقع هیچ رغبتی به بچه دار شدن در جامعه ایجاد نمی کند. گویا فرزندی که قرار است به این دنیا بیاید، سرمنشا تمامی مشکلات خانواده می شود.

هرچند که اکثر این فیلم ها در سال 92 ساخته شده اند وتماما، قبل از نامگذاری سال 93 تولید شده اند، اما مشکل رشد نزولی جمعیت در کشور بحث جدیدی نیست. حال باید به فیلم های در حال تولید در سال 93 چشم داشت وبا بررسی تمامی فیلم ها در سال جاری، امیدوار بود که به این سوژه بیشتر وجدی تر پرداخته شود.چرا که بی شک یکی از وظایف رسانه ی سینمایی، رصد کردن اوضاع و شرایط فیلم های روز است.

البته بی شک منظور این نیست که تمامی فیلم های تولید شده باید با موضوع بچه دار شدن باشند و یا تولد نوزادی مسئله ی اصلی باشد که مسلما چنین چیزی امکان پذیر نیست، بلکه می توان با درک سوژه، و حل کردن آن در فرمی مناسب، به این مساله پرداخت.

تمامی این ضعف ها در حوزه ی سینما در حالیست که جامعه و مردم، پیشتاز و جلوتر از اهالی فرهنگ این جامعه، پیام رهبر خود را دریافت کرده و چنانکه آمار نشان می دهد، پیش به سوی هدفی رفته است که طی دو سال گذشته برنامه ریزی شده است. اما همچنان ما اهالی سینما به خواب فرورفته ایم و نه تنها جلوتر از مردم، بلکه حتی همگام با مردم نیز نمی توانیم قدم برداریم.

سینماگر امروز، اگر نمی تواند پیشتاز و پیش برنده ی جامعه ی خود به سوی قله ی هدف گذاری شده باشد، لااقل می تواند از خواب زمستانی خود بیدار شده و همگام با مردم، به حرکت درآید.

                                            محمدتقی جلالی _ سینما فستیوال